VI Ultimatum brytyjskopruskie z marca

„VI. Ultimatum brytyjskopruskie z marca 1791 roku
Pierwsza „prośba" dwóch sprzymierzonych dworów — londyńskiego i berlińskiego, aby imperatorową zgodziła się zawrzeć z Turcją pokój na tych samych co Austria zasadach, z jednoczesnym przypomnieniem propozycji usług mediacyjnych Prus, Wielkiej Brytanii i Holandii w czasie przyszłych rokowań z Porta, złożona została w Petersburgu przez posła brytyjskiego Charlesa Whitwortha i pruskiego Karla Aleksandra von Goltza w końcu sierpnia 1790 roku. Odpowiedź była grzeczna, ale zdecydowanie odmowna. W ciągu następnych miesięcy sprzymierzone dwory kilkakrotnie ponawiały swoje żądanie, z tym samym oczywiście skutkiem. Pod koniec 1790 roku Wielka Brytania i Prusy zdecydowały się na ustępstwo, które — zdaniem ministrów obu tych państw — powinno było skłonić Katarzynę II do przyjęcia ich propozycji uznając, że mediacja obcych dworów może w oczach imperatorowej nie godzić się z prestiżem jej państwa, zrezygnowały z tego warunku, domagając się jedynie pokoju na zasadach status quo antę bellum, który dwór rosyjski miał negocjować z Porta już bez żadnej kontroli międzynarodowej. I na to jednakże imperatorową nie przystała116. Tak więc pozostały Potrójnej Koalicji tylko dwa wyjścia albo skapitulować całkowicie — nie bacząc na uszczerbek prestiżowy i poważne straty polityczne — i pozwolić Rosji na kształtowanie losów południowowschodniej i środkowej Europy całkowicie według woli dworu petersburskiego, albo też skorzystać ze związania prawie wszystkich sił militarnych Rosji w rejonie Morza Czarnego na froncie tureckim i spróbować siłą narzucić Katarzynie II warunki pokojowe.“(10)